Wil je persoonlijk nieuws ontvangen en op de hoogte zijn van alle kanalen die je volgt?

Blijf op de hoogte!

Ontvang nieuws speciaal voor jou!

Deze informatie is geverifieerd door onze deskundige: Maricken van der Waart - blogster op Zwangerenportaal

Roze wolk of toch niet?

Blogchannel van Maricken

, 9 May 2019 12:41Laatste update op: 20 February 2020 20:56

Zwangerenblog Maricken - week 12

Diepe zucht

"Gefeliciteerd, de uitslagen van de NIPT en andere bloedonderzoeken zijn goed. Jullie kindje is gezond."
Eindelijk is daar het verlossende telefoontje. Het telefoontje waardoor we beiden een diepe zucht laten ontsnappen die we al ruim een week inhielden. Het kindje is oké, het ziet er goed uit, we zijn de kritieke weken voorbij, we mogen gaan genieten.

Waren er dan signalen die erop wezen dat het niet goed kon zijn? Nee, niet per se. Met mijn dertig jaar zit ik nog safe. Ik heb wat overgewicht waardoor ze me extra in de gaten houden. Door een Gastric Sleeve in 2015 en 40 kilo gewichtsverlies sta ik sowieso onder extra controles in verband met een verminderde vitamine-opname. Maar ondanks dit alles, zijn er in onze families geen factoren die de kans op Down-, Edwards- of Patausyndroom vergroten.

Zenuwen

Waarom dan toch die zenuwen? Omdat wij beiden op het werk zien hoe mis het kan gaan. Nou ja... kan gaan... in deze gevallen gaat.
Anders zouden al die lieve en bijzondere cliënten niet toevertrouwd worden aan onze zorg. Misschien maakt ons dat realistisch. Maakt dat dat ik nog niet blij durf te zijn. En maakt dat dat de roze wolk, waar ik anderen op zag zweven en gelukzalig vanaf zag zwaaien, bij ons nog in geen velden of wegen te vinden was.
'Was'... want nu dit verlossende telefoontje alle twijfel en onzekerheid heeft weggenomen, rolt die roze wolk langzaamaan onze kant op. We durven haar langzaam toe te laten.

Geen geheim meer

En hoe doen we dat? Nou ja, 'sharing is caring' zeggen ze weleens. En aangezien we het nu écht bekend mogen gaan maken, pakken we dat meteen goed aan.
Uiteraard wisten de aanstaande opa’s en oma’s, ooms en tante’s en beste vrienden het al. Maar er zijn nog zoveel mensen met wie we dit nieuws ook willen delen.
En hoe doe je dat anno 2019? Juist, je zet het op social media. Een paar mooie foto’s, een lieve tekst erbij... het concept staat klaar. We zijn één klik verwijderd om ‘ons’ geheimpje te delen met het hele universum.

"Klaar?" vraag ik manlief. Mijn hart bonst inmiddels in mijn keel. "Klaar!", antwoordt hij resoluut. We kijken elkaar nog een keer aan en... hoppatee! Het staat er op!
Binnen no time stromen de reacties binnen. En ein-de-lijk mogen de oma’s het grote nieuws ook delen met hun vriendinnen. We worden aan alle kanten overspoeld met zoveel blijdschap en liefde. Alsof ons kleine mensje een beetje van iedereen is.

Opluchting, blijdschap, een warme deken over ons heen.
Of... wacht is dat dan toch die roze wolk?

En jij?

Hoe heb jij die eerste 12 weken ervaren? Was de roze wolk er al meteen of duurde dit ook even?

Deel jouw verhaal hieronder in de reacties, ik ben benieuwd!

Plaats een reactie

(8)
user-image
  • user-image

    josee91 (1)

    Dec 22, 2020

    Herkenbaar.. Morgen hebben wij onze 13-weken echo. Bij onze eerste zwangerschap kwamen we er tijdens de termijn echo dat ik een miskraam zou gaan krijgen. Hoewel ik rationeel heel goed weet dat dat de natuur is die de fouten eruit haalt en ik blij ben dat er geen kasplantje geboren werd, maakt het mij deze zwangerschap onzeker. De roze wolk is dan ook nog maar heel beperkt aanwezig...

    user-image
  • user-image

    Elies

    Jul 16, 2019

    Fijn dat alles goed was! Wel een kleine aanvulling: met deze uitslag is er nog steeds geen garantie op een gezond kind, ze onderzoeken maar 3 chromosomale afwijkingen :-)

    user-image
  • user-image

    Tee

    Jun 26, 2019

    Ik vraag me af in welke mate je als psychiatrisch verpleegkundige in aanraking komt met mensen met het downsyndroom.

    Beantwoorden

    2 antwoorden bekijken

  • user-image

    Bertina

    Jun 25, 2019

    Ha Maricken, gefeliciteerd met je zwangerschap. Begrijp ik dat je na de uitslag van de test ging genieten? Ben je erover ingelicht dat Patau en Edwards niet erfelijk zijn en mensen met Downsyndroom in 99% van de gevallen ook niet de erfelijk vorm heeft? (ik lees dat dit in jouw familie niet voor komt). Waarom heb je voor de test gekozen? Dit stukje snap ik niet: "Waarom dan toch die zenuwen? Omdat wij beiden op het werk zien hoe mis het kan gaan. Nou ja... kan gaan... in deze gevallen gaat. Anders zouden al die lieve en bijzondere cliënten niet toevertrouwd worden aan onze zorg. Misschien maakt ons dat realistisch." Wil je dat nog toelichten?

    Beantwoorden

    1 antwoorden bekijken

  • user-image

    Marlies

    May 16, 2019

    Lieve Maricken, wat een leuk eerste stukje. Ga zo door!! Liefs, Marlies

    user-image
  • Magazine

  • Mijn week

  • Zoeken

  • Dashboard