Wil je persoonlijk nieuws ontvangen en op de hoogte zijn van alle kanalen die je volgt?

Blijf op de hoogte!

Ontvang nieuws speciaal voor jou!

Deze informatie is geverifieerd door onze deskundige: Irene - blogster op Zwangerenportaal

Twee dametjes

Blogchannel van Irene

, 15 November 2018 11:27Laatste update op: 20 February 2020 21:30

Zwangerenblog Irene - week 17

‘Slaap lekker dametjes’. Sinds de echo van vorige week spreekt Peter me alleen nog maar in meervoud aan. Zijn dames gaan aan het werk. Zijn meisjes gaan lekker douchen. Ik vind het fantastisch en zet mezelf in als tolk voor de lieve woordjes van onze kleine voor haar vader. Ze houdt nu al van hem, dat kan niet anders.

Deze week vieren we dat we twee jaar geleden onze eerste date hadden. Het was meteen raak en het eerste jaar hebben we in een sneltreinvaart alle leuke dingen gedaan die we maar konden bedenken. Weekenden weg, concerten, parachutespringen. In het tweede jaar hebben we ons leven samen vormgegeven door een woonplaats te kiezen, mijn huis te verkopen, op huizenjacht te gaan en ons nieuwe paleisje te verbouwen.

Rare soort angst

Straks zijn we niet meer met z’n tweeën, maar vormen we een gezinnetje. Met dit prachtige besef, groeit ook een rare soort angst. Het draait niet alleen meer om mezelf of om ons. Er staat ons iets groters te wachten. Toen Peter deze week voor het werk naar Engeland vloog, schoot door zijn hoofd dat hij zijn gezin achterliet. En als ik deze week weer naar Frankrijk vlieg, flitst het ook door mijn hoofd ‘Als ik neerstort, gaan we samen’.

Deze nieuwe verantwoordelijkheid heeft zich helaas gemanifesteerd in ’n tikje neurotische gedachtes. Heb ik de deur wel op slot gedaan? Staat het raam niet nog open? Is het gas wel uit? Als ik van de trap loop, stel ik me voor wat er met ons gebeurt als ik val. Dat ik in de kreukels lig, is tot daar aan toe, maar ik kan het slecht verkroppen dat mijn stunteligheid nu ook ons kleintje in gevaar kan brengen. Als ik een ongeluk krijg met de auto, ben ik misschien wel okee, maar een stuur in mijn buik kan grote gevolgen hebben. Als klap op de vuurpijl zit ik in de auto voor een gezellige dag bij mijn vrienden als ik me ineens afvraag of ik de stekker van de contactgril wel uit het stopcontact heb getrokken. Ik weet vrijwel zeker dat ik dat wel gedaan heb en onderneem geen enkele actie, maar de gedachte laat me niet meer los. De hele middag piept er iets achter in mijn hoofd dat ons huis misschien wel is afgebrand door mijn nalatigheid…

Mijn hoofd zit zo vol met van alles dat ik begin te twijfelen over de automatische-piloot-handelingen. Het lijkt wel of ik moeite heb mijn gedachtes te prioriteren. Ik ben van mezelf soms wat klungelig en ik realiseer me dat een stomme actie van mij niet alleen meer voor mezelf gevolgen heeft. Zou dit zwangerschapsdementie zijn? Peter vindt dat ik niet zo streng moet zijn voor mezelf. Iedereen doet wel eens domme dingen. En nu maar snel loslaten. Voordat het hardnekkige dwanggedachtes worden.

Zichtbaar en officieel zwanger!

‘Volgens mij mag ik jou feliciteren’ hoor ik opeens op het vliegveld. Ik word aangesproken door iemand die ik zakelijk ken, maar die niet weet van mijn zwangerschap. En in de bus wordt er voor het eerst voor mij opgestaan. Het is officieel; ik ben zichtbaar zwanger. Dat buikje is toch in twee weken tijd echt duidelijk naar voren gepiept. Ik moet erg wennen aan mijn spiegelbeeld als ik positiekleding aan het passen ben. Normaal kijk ik of iets slank afkleedt, nu kijk ik hoe mijn buik erin valt. Shirts waarin ik eerder te dik leek, staan nu ineens juist leuk. Rare gewaarwording.

Ik behoor inmiddels ook bij officiële instanties tot de ‘zwangeren’. We hebben al van alles geregeld voor over een paar maanden; een intakegesprek met de kraamzorg, een borstvoedingsvoorlichtingsavond, een bevallingsvoorlichtingsmiddag. Mijn verlof is aangevraagd. Ik krijg te horen van de kinderopvang dat ik ‘onze baby’ maar vast moet aanmelden als ik over 9 (!) maanden weer aan het werk ga. De gynaecoloog, huisarts en apotheek zijn op de hoogte van mijn zwangerschap. Ik heb inmiddels bijna alle verloskundigen van de praktijk gezien. Niets staat ons in de weg om full steam ahead ons gezinnetje te bouwen!

En jij?

Heb jij last van zwangerschapsdementie? Zijn er misschien handig tips om hiermee om te gaan? En gaat het ooit nog over?

Onderaan deze pagina kun jij jouw reactie achterlaten. Ik ben heel benieuwd naar jouw ervaringen en verhalen.

Plaats een reactie

(5)
user-image
  • user-image

    Claudia Johanna Kramer (2)

    Apr 10, 2019

    Ja de zwangerschapsdementie herken ik absoluut, ik heb er al behoorlijk veel last van. Tips hoe er mee om te gaan, ja maar gewoon de humor ervan in zien en hopen dat het na de bevalling beter word. We noemen mij nu ook wel kleine peanuthead omdat ik zoveel vergeet. Vorige week lag er per ongeluk kattenbrokjes in de koelkast. haha. Je ervaring met de kleding heb ik inderdaad ook, al hoewel soms aan het einde van de dag als je dan wat gegeten heb je buik net lijkt alsof je bijna voldragen ben omdat alles ophoopt. Wij krijgen een jongen en papa zit al elke dag aan mn buik te voelen of hij iets voelt schoppen. Wij zijn overigens 9 jaar samen, maar toch kwam dit nog als een verassing en was dit niet gepland. Toch zijn we er nu heel blij mee en gaat alles goed! Wat een leuke blog heb je!

    user-image
  • user-image

    Claudia Johanna Kramer (2)

    Apr 10, 2019

    Ja de zwangerschapsdementie herken ik absoluut, ik heb er al behoorlijk veel last van. Tips hoe er mee om te gaan, ja maar gewoon de humor ervan in zien en hopen dat het na de bevalling beter word. We noemen mij nu ook wel kleine peanuthead omdat ik zoveel vergeet. Vorige week lag er per ongeluk kattenbrokjes in de koelkast. haha. Je ervaring met de kleding heb ik inderdaad ook, al hoewel soms aan het einde van de dag als je dan wat gegeten heb je buik net lijkt alsof je bijna voldragen ben omdat alles ophoopt. Wij krijgen een jongen en papa zit al elke dag aan mn buik te voelen of hij iets voelt schoppen. Wij zijn overigens 9 jaar samen, maar toch kwam dit nog als een verassing en was dit niet gepland. Toch zijn we er nu heel blij mee en gaat alles goed! Wat een leuke blog heb je!

    Beantwoorden

    1 antwoorden bekijken

  • user-image

    Chantal (12)

    Nov 24, 2018

    Echt leuk om even al je blogs te lezen. Ongeveer net zo ver in de zwangerschap. Ook ik ken mijn vriend nog niet zo heel lang, maar wisten ook al vrijwel meteen dat het goed zat tussen ons. Ook redelijk snel alle stappen doorlopen. Vorig jaar een huis gekocht en we verwachten ons eerste kindje rond de datum dat we drie kaar samen zijn.

    Beantwoorden

    1 antwoorden bekijken

  • Magazine

  • Mijn week

  • Zoeken

  • Dashboard