img

img
Kanaal: Blogchannel van Irene
In geur en kleur beschrijft Irene over gebeurtenissen en ervaringen tijdens haar zwangerschap. Met haar levendige verhalen neemt ze je helemaal mee.

Zwangerenblog Irene - week 8

Kloppende harten

Bevestiging - 8 weken

Voor het eerst spuugde ik dan toch de wc pot vol. Of nouja, ik hing er vooral boven. Er zat niks meer in mijn maag. De avond ervoor probeerde ik met lange tanden wat avondeten naar binnen te werken om Peter niet te beledigen over zijn kookkunsten. Maar het was vooral spanning. Het was de dag van de eerste echo. ‘Nou, het lijkt me wel een goeie bevestiging’, lachte Peter bemoedigend. Ik voelde een rare mengeling van vertrouwen en angst.

Zodra ik de hand van de vriendelijke echoscopiste schudde, viel de spanning van me af. Ze probeerde het eerst uitwendig, dacht even dat het lastig te zien zou zijn, maar binnen een paar seconden zag ik al iets oplichten in het zwarte. Ik greep Peter z’n hand vast en terwijl ze het echoapparaat stevig mijn buik in drukte, zagen we een kloppend hartje. Luid en duidelijk! We zagen zelfs twee kamertjes als twee streepjes naast elkaar bonzen. ‘Wauw’, kon ik alleen maar uitbrengen. Wat fascinerend, dit cashewnootje van bijna 1,5 cm.

De stekende pijn rechts blijkt trouwens te komen door een cyste op de eierstok waar het eitje is vrijgekomen; een corpus luteum. Schijnt vaker voor te komen en moet vanzelf knappen. Wel geruststellend dat ik dan weet waar eventuele pijn vandaan komt. Maar eigenlijk kon het me allemaal weinig schelen. Ik had alleen oog voor wat daar in het midden te zien was en zelfs al even bewoog.

Blije familie

Op de terugweg waren we euforisch en opgelucht. Die paar seconden waren toch wel even ineens heel spannend, gaf ook Peter toe. Ik had verwacht dat ik emotioneler zou zijn, maar ik was vooral heel erg blij. En ik voelde bevestiging voor wat ik al dacht dat er in mijn buik afspeelde.

Thuisgekomen pakte ik het cadeau voor mijn ouders in. Op een ingelijst A4tje heb ik de tekst ‘Dikke tût voor mijn opa en oma’ geschilderd, met daarboven de echofoto. Dit ging een hele speciale dag worden. ’s Avonds bij mijn ouders, na een tijdlang gekeuvel en geroer in de tomatensoep, kon ik de spanning niet meer aan en drukte het cadeau in hun handen. Ik zal de blik in mijn moeders ogen niet snel vergeten. Ze viel me huilend in de armen. Zo’n lang gekoesterde wens in vervulling. Mijn moeder heeft die nacht niet geslapen van de adrenaline. Mijn vader praatte druk in zijn slaap van enthousiasme.

Toen Peters moeder het cadeaupapier eraf scheurde barstte ze meteen in tranen uit. ‘Het grootste cadeau wat je me maar kunt geven!’ riep ze uit. Onze moeders hebben hier zo lang op gewacht. Alle vriendinnen intussen al oma zien worden. Bang dat het er misschien wel nooit van ging komen. Het is niet alleen ons leven dat compleet gaat veranderen, ook onze ouders zijn straks in één klap opa en oma. Een hele nieuwe fase breekt aan.

Tranen

Langzaamaan durf ik me te laten onderdompelen in de gedachte dat het dan toch echt allemaal lijkt te gaan gebeuren. En dan komen er bij mij toch ook tranen. Van geluk en liefde voor dit kleine wonder.

Hebben jullie de eerste echo al gehad? Hoe was het? Hoe voelde je je? En heb je het de opa’s en oma’s al verteld? Hoe heb je dat gedaan en hoe was de reactie?

_Onderaan deze pagina (even doorscrollen :-) ) kun jij jouw reactie achterlaten.
Ik ben heel benieuwd naar jouw ervaringen en verhalen.
_

img Auteur van dit artikel:
Irene - blogster op Zwangerenportaal
Hoi, ik ben Irene. Een week voordat we in ons nieuwe huis trokken, kreeg ik een positieve zwangerschapstest! In mijn blogs neem ik je wekelijks mee in mijn drukke, nieuwe leven.

Bewaren:
* Alleen je naam wordt bij je reactie getoond, je e-mailadres niet
img
reply

Marijke Kreuk - de Lijster

2019-02-06 20:53:31 Oww wat heerlijk dat je al een goede echo hebt gehad. Ik moet nog 2 en halve week geduld oefenen. Oww wat is dat moeilijk! Ik herken je spanning. Al 2 kids rond lopen en voor de eerste ben ik ook zwanger geweest. Helaas ondekte ze toen bij de termijn echo dat t niet goed zat. Mijn lichaam had niets in de gaten. Voelde me zo zwanger...en dus zo verraden!! Nu dus vol spanning wachten op de echo....geloof dat t dan pas gaat landen bij me. Weer.een.klein.wonder.opkomst!!! Wat zie ik er naar uit om het de jongens te vertellen! Die zullen hun oren niet geloven, want wat willen ze toch graag een broertje of (liever nog :)) zusje ( voor mamma, dan is ze niet meer het enige meisje in huis :))) en opa en oma zullen zeer blij verrast zijn. Die verwachten t totaal niet...wie wel trouwens na 7 jaar? Wij zelf ook niet...Een droom die, als t goed blijft gaan,.. uit komt.
img

Irene

2019-02-11 11:18:23 Oh man ja, dat wachten duurde eeeeindeloos! En ergens in je achterhoofd blijft het stemmetje dat het ook zomaar kan dat het niet goed is. Kan me heel goed voorstellen dat je dat ook ervaart, vooral als het ook een keer niet goed is gegaan. Wat prachtig voor jullie om het na 7 jaar weer mee te mogen maken. Nog even volhouden. Ik wens jullie het allerbeste!
img
reply

Pam

2019-03-05 07:50:53 Echt zo bijzonder om zo'n eerste echo mee te maken. Ik was echt gespannen, maar als je dan eenmaal op die tafel ligt en je ziet wat dan ben je helemaal verbaasd. Ik kon ook niet veel uitbrengen. Mijn man heeft een filmpje gemaakt en als ik die terug kijk dan hoor ik me zelf ook ergens gewoon zeggen: dat is grappig haha. De kleine was al lekker aan het bewegen en we zagen iedere keer dat hij/zij een handje om hoog stak. Ik dacht echt het zwaait naar ons :) Na deze echo hebben we het onze ouders en mijn schoonzus ook verteld. Eerst mijn schoonouders deze wonen niet in de buurt en waren eerst al verbaasd dat wij zo langskwamen. We hadden ze een voorleesboekje van Nijntje gekocht op zijn Gronings. Mijn schoonmoeder vroeg heel voorzichtig, is dit wat ik denk dat het is? Toen ik begon te stralen wist ze genoeg. Ze werd gelijk emotioneel waarbij ik het natuurlijk ook niet droog hield. Na een flinke omhelzing keken we naar mijn schoonvader. Deze zat vooral mij vol ongeloof aan te kijken. Het floepte er dan ook gewoon uit hoe heb je dat nou weer gedaan hahaha. Het is een stille man, maar je kon gewoon aan hem zien dat hij het helemaal geweldig vondt. Ze hadden de hoop al een beetje opgegeven dat ze van hun oudste zoon opa en oma zouden worden. Daarna gingen we naar mijn schoonzusje. Ze was met haar vriend de voorraad kast aan het opruimen dus we vroegen al mogen we binnen komen. Lichtelijk verbaasd dat we met zijn drieeen in eens binnen stonden. Mijn schoonvader moest nog dweilen, maar hij had gewoon even tijd nodig om te bekomen van de verrassing. Ik heb mijn schoonzusje gelijk het cadeautje in haar handen gedrukt. Toen ze het uitpakte keek ze van het cadeau naar mij en haar ogen werden groot en ook daar kwamen er de tranen, dat was natuurlijk voor mij ook weer een trigger om de tranen te laten lopen. Eerst liet ze het haar vriend zien en daarna werd ik stevig omhelst. Ze was echt super blij. 's middags is ze met haar moeder gelijk naar de stad geweest en werden we 's avonds overladen met super mooie cadeaus. De maandag gingen we al met mijn ouders uit eten ( dat hadden we natuurlijk al zo gepland. In het restaurant hadden we drinken besteld. Onder het mom het is maandag dus drinken we geen wijn bestelde ik ice tea. Daarna heb ik het cadeautje aan ze gegeven. Helemaal verbaasd dat ze een cadeautje kregen pakte mijn moeder had uit. Die zat ook met grote ogen naar me te kijken. Ze liet het aan mijn vader zien en die had echt zo iets van eh... helemaal verbaasd en de kluts kwijt. We werden direct gefeliciteerd. Toen ze weer zaten was het even stil. Omdat ze in het restaurant zaten hebben ze niet zo uitbundig gereageerd maar toen ze weer thuis waren kregen we nog een appje dat ze nog aan het bekomen waren van dit geweldige nieuws. Het is af en toe nog zo onwerkelijk. Ik heb op de vermoeidheid na nog helemaal geen kwaaltjes. Eerst sliep ik erg slecht, maar dit is nu na de onthulling gelukkig voorbij. Je bent toch een beetje gespannen hoe ze gaan reageren. Maar dit is echt allemaal zo fijn geweest. Nu hoef ik geen smoesjes meer te verzinnen waarom ik geen wijn wil. Mijn schoonouders was het wel al opgevallen dat ik de laatste tijd zo moe ben. Ik logeer 1x per week bij hun omdat ik voor mijn werk dan bij hun in de buurt zit. Ze hadden al bijna op het punt gestaan om hun zoon Mark, mijn man te zeggen dat ik misschien maar eens naar de huisarts moest bloedprikken of zo. Dat ik zo vroeg op bed ging en zo moe was dat kon haast niet goed zijn. Nu vallen alle puzzelstukjes op zijn plaats. Sorry voor het lange verhaal, had ik even nodig om het van me af te schrijven. Irene ik wens je een fijne zwangerschap toe, geniet er van er hopelijk krijg je niet al te veel kwaaltjes.
img

Irene

2019-03-06 11:01:34 Wat heerlijk dat de echo goed was en dat het nu out-in-the-open is! Leuk idee om een Gronings voorleesboekje te geven trouwens en heel fijn dat ze zo leuk reageerden. Het is ook niet zomaar nieuws wat jullie komen brengen natuurlijk! Superleuk, zo'n uitgebreid verhaal. Kan me voorstellen dat je iets wat zo'n impact heeft van je af wil schrijven. Ik kan het dan ook zeker aanraden om ook de komende weken (voor jezelf) op te schrijven - en foto's van jezelf te maken. Het is zo'n bijzondere tijd, er gebeurt zoveel en het is heel fijn om achteraf te lezen hoe je er in de weken daarvoor voor stond. Ik wens jullie het allerbeste!

Dagelijks handige info over jouw zwangerschap? Volg ons!